Ποια είμαι

✿ Με λένε Μαρία Μπρέντα. 
✿ Γεννήθηκα στην Καστοριά και είμαι φοιτήτρια στο τμήμα Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. 
✿ Η πρώτη μου απόπειρα να γράψω σε blog ήταν το καλοκαίρι του 2016 με το blog μου e-efiboi.blogspot.gr
✿ Έχω διακριθεί σε διαγωνισμό δημιουργικής γραφής των εκδόσεων Πατάκη.
✿ Τα άρθρα μου έχουν δημοσιευτεί σε τοπικά sites της πόλης μου καθώς και σε ιστοσελίδες κοινωνικού περιεχομένου.
✿ Στον ελεύθερο μου χρόνο ακούω μουσική, διαβάζω και γράφω άρθρα.
✿ Η αγαπημένη μου σειρά είναι το 13 reasons why 
✿ Η αγαπημένη μου συγγραφέας είναι η Ρένα Ρώσση Ζαιρη.
✿ Διαβάζω ασταμάτητα και μου αρέσει να ανακαλύπτω καινούριους συγγραφείς.
✿ Τα αγαπημένα μου είδη μουσικής είναι: pop, house, έντεχνο και μπαλάντες.
✿ Είμαι οργανωτική και τελειομανής σε βαθμό που δε φαντάζεσαι.
✿ Μισώ την αδικία και την υποκρισία.
✿ Μου αρέσει πολύ επίσης η φωτογραφία και κάποια στιγμή θα ήθελα να ασχοληθώ και με αυτή τη τέχνη.
✿ Βρίσκω ενδιαφέρον το μάρκετινγκ και κάποια στιγμή θα ήθελα να ασχοληθώ και με αυτό.
✿ Θεωρώ τον εαυτό μου δημιουργικό και πολυάσχολο.

Business mail: agnwstix8@gmail.com

Το λοιπόν, είμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»


Μαρία Μπρέντα

Εμείς οι ευαίσθητοι που νευριάζουμε με το παραμικρό

   Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων με νεύρα σε αυτό τον κόσμο. Αυτοί που γεννήθηκαν με νεύρα κι αυτοί που τα απέκτησαν στην πορεία. Δεν έχει σημασία ο λόγος που τα απέκτησαν. Λίγο οι συμπεριφορά των φίλων σου, των γονιών σου, λίγο οι άνθρωποι γύρω σου που δε λένε να σταματήσουν να φέρονται και να μιλούν παράλογα. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν μας ψεκάζουν. Δεν μπορώ να εξηγήσω πλέον αυτό το φαινόμενο. Οι ηλίθιοι αυξάνονται και πληθύνονται. 

  Νευριάζουμε γιατί συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς να αποτρέψεις ορισμένες καταστάσεις με αποτέλεσμα να ξεσπάς. Με κάθε δυνατό τρόπο. Άλλοι κλαίνε από τα νεύρα, άλλοι σπάνε ότι βρουν μπροστά τους, άλλοι σκίζουν πράγματα, άλλοι απλά σιωπούν (ένα μεγάλο μπράβο σε αυτούς!). 

   Είναι δύσκολο. Είναι ακόμη πιο δύσκολο όμως όταν προσπαθείς να βρεις το δίκιο σου και συνειδητοποιείς ότι μάταια προσπαθείς. Όταν ελπίζεις ότι κάποια στιγμή οι άνθρωποι δίπλα σου που σε πονούν θα σε καταλάβουν. Μάταια ελπίζεις κάτι τέτοιο. Αυτό θα συμβαίνει πάντα. Γιατί κανείς δεν κατάφερε να ζήσει χωρίς φωνές, κλάματα, παράπονο και ζόρι. 

   Καμιά φορά όμως όλα αυτά συμβαίνουν και χωρίς λόγο. Αλλά όχι δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις έναν άνθρωπο τρελό. Είναι η ζωή ενός ευαίσθητου ανθρώπου. Σκέψου το λίγο όμως... πως θα ήταν η ζωή αυτού του ανθρώπου αν δεν του έκαναν τη ζωή δύσκολη; Μ' αρέσουν οι άνθρωποι που στηρίζονται στη λογική. Που πράττουν το σωστό και είναι περήφανοι γι αυτό. Πώς θα ήταν λοιπόν η ζωή μας αν όλοι μας στηριζόμασταν στη λογική και στο σωστό; 

   Μόνο που η κοινή λογική δεν είναι και τόσο κοινή τελικά. Μόνο που το σωστό δεν φαντάζει το ίδιο σωστό στα μάτια όλων των ανθρώπων. Και αυτό είναι λυπηρό. 

   Για εμάς τους ευαίσθητους όμως ισχύει το εξής: Δεν είναι που τα νεύρα μας είναι έμφυτα. Δεν το παίζουμε έξυπνοι. Δε θέλουμε να αποδείξουμε τίποτα. Θέλουμε απλά μια ζωή με ηρεμία, με γαλήνη με ευτυχία και αγάπη. Το να προσπαθεί ο καθένας να σου ρίξει την ψυχολογία είναι λυπηρό. Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι αυτή η τεράστια διαφορετικότητα των ανθρώπων καταστρέφει την ισορροπία του κόσμου. 

   Και κάπου εδώ έρχεται η θέση της Εκκλησίας. Γεννηθήκαμε σε έναν κόσμο όπου μοναδικός μας σκοπός είναι η αγάπη, η αλληλουποστήριξη, ο σεβασμός, και πολλά άλλα τα οποία δεν αξίζει να αναφέρω. Δεν πρόκειται άλλωστε να δώσει κανείς σημασία. Γιατί αυτοί είμαστε. Κανείς δε θα δώσει σημασία σε αυτές τις λέξεις. Θα τις θεωρήσει παιδιάστικες, ανούσιες και ανιαρές. Με ποια λογική λοιπόν εγώ θα πρέπει να κατανοήσω και να δικαιολογήσω τη συμπεριφορά κάποιου απέναντί μου που δε στηρίζεται σε αυτά τα στοιχεία. Κι αν πιστεύετε ότι εμείς οι ευαίσθητοι και συναισθηματικοί με τα πολλά νεύρα ζούμε σε ένα ροζ συννεφάκι χαμένοι στον κόσμο μας... σας απαντώ! Με γεια μας με χαρά μας! Η εικόνα αυτού του κόσμου διαφέρει στα μάτια κάθε ανθρώπου. 

   Ένα μονάχα πράγμα θα πω και θα κλείσω αυτό το παραπονεμένο άρθρο. Σπάνια θα συναντήσεις άνθρωπο που γεννήθηκε με νεύρα. Τις περισσότερες φορές φταίει ο κοινωνικός περίγυρος. Και το εννοώ. Άλλωστε αν υποστηρίξουμε τη θέση ότι υπάρχουν άτομα που γεννήθηκαν με νεύρα αυτό σημαίνει ότι κρύβονται κι άλλοι παράγοντες πίσω από αυτό. Άρα συμπεραίνουμε και πάλι ότι όλα πηγάζουν από το κοινωνικό μας περιβάλλον.

   Εμείς οι ευαίσθητοι που νευριάζουμε με το παραμικρό κατά τα λεγόμενα σας είμαστε περήφανοι γι αυτό που είμαστε. Εσείς οι σκληροί όμως που έχετε πάντα δίκιο και είστε σωστοί σε όλα αναλογιστήκατε ποτέ τις συνέπειες που μπορεί να έχει η συμπεριφορά σας;

Το λοιπόν, είμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»

Μαρία Μπρέντα

Ένα χρόνο πριν δώσω Πανελλήνιες

   Πριν λίγο καιρό έτυχε να είμαι στην αίθουσα ενός ιατρείου με μία κυρία. Μια κυρία η οποία με πλησίασε και πιάσαμε τη συζήτηση και μιλούσαμε όση ώρα περιμέναμε. Αυτό που έκανε εντύπωση όμως είναι η θλιμμένη έκφρασή της μόλις έμαθε ότι προετοιμάζομαι για τις Πανελλήνιες εξετάσεις. Μου ευχήθηκε "καλό κουράγιο και υπομονή" σε μένα και τους γονείς μου. Μιλούσε λες και με προετοιμαζόμουν για να με πάνε στη σφαγή. Γιατί; Για ποιο λόγο κάποιοι άνθρωποι θα πρέπει να είναι τόσο αρνητικοί;

   Τώρα. Ένα χρόνο ακριβώς πριν δώσω Πανελλήνιες εξετάσεις νιώθω πιο περίεργα από ποτέ. Λένε πως καθορίζουν ολόκληρη τη ζωή σου, πως πρέπει να διαβάσεις καλύτερα και περισσότερο από ποτέ. Είναι όντως σημαντικές. Αποτελούν καθοριστικό παράγοντα στη ζωή σου για τη μετέπειτα επαγγελματική σου πορεία. Σκεφτείτε όμως... λίγες μέρες, λίγες ώρες είναι αυτές που θα κρίνουν το διάβασμα μιας ολόκληρης χρονιάς. Όσο τραγικό κι αν μπορεί να ακούγεται δεν είναι. Τουλάχιστον εγώ έτσι το βλέπω. Το πρόβλημα είναι οι γύρω μας. Για ποιο λόγο πρέπει ένας μαθητής της Γ Λυκείου να καταβάλλεται με αρνητικά συναισθήματα εξαιτίας αυτής της κοινωνίας και της έλλειψης σεβασμού και κατανόησης. Είμαι μαθήτρια Γ Λυκείου. Και ναι! Θα κάνω ότι μπορώ για να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα. Ακόμη κι αν χρειαστεί να διαβάζω για έναν ολόκληρο χρόνο σκληρά και συνεχόμενα. Ναι! Για να ανέβεις τα σκαλιά της επιτυχίας πρέπει να κάνεις θυσίες, να προσπαθήσεις, να αγωνιστείς σκληρά! Όμως, θα πρέπει και οι γύρω μας να καταλάβουν πόσο σημαντική είναι η υποστήριξή τους. Όταν έχεις δίπλα σου άτομα που πιστεύουν σε σένα, που σε στηρίζουν και είναι μαζί σου με κάθε τρόπο τότε κι εσύ ο ίδιος γίνεσαι πιο δυνατός. Έχεις αυτοπεποίθηση, πιστεύεις δηλαδή στον εαυτό σου και τις δυνατότητες σου, πεισμώνεις και γίνεσαι πιο εγωιστής, πιο δυνατός! 

   Για μένα προς το παρόν είναι άγνωστο τι περνάει ένας μαθητής της Γ λυκείου και το πώς βιώνει αυτή την περίοδο. Ίσως γιατί αυτό το θέμα των Πανελληνίων είναι ένα καθαρό υποκειμενικό θέμα. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι κάθε παιδί που πρόκειται να δώσει εξετάσεις, κάθε παιδί που θα δοκιμαστεί μαζί με χιλιάδες άλλα στις σχολικές εξετάσεις πρέπει να γνωρίζει το εξής: Τίποτα δε γίνεται αν δεν προσπαθήσουμε. Αν δεν καταβάλουμε όλες μας τις προσπάθειες, όλες μας τις δυνάμεις, όλες μας τις αντοχές. Μόνο τότε μπορούμε να τα καταφέρουμε και να είμαστε ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα του αγώνα μας. Το σημαντικότερο όμως αφορά τους γονείς, τους καθηγητές,τους φίλους μας, τους συγγενείς αλλά και όλη την κοινωνία: Μη προσπαθήσετε ποτέ να ρίξετε την ψυχολογία ενός παιδιού σε περίοδο εξετάσεων. Ο φόρτος των μαθημάτων, η δυσκολία τους και η πίεση που βιώνει είναι αρκετή. Λίγη πίστη στις δυνατότητες του, λίγα όμορφα λόγια, μερικές ευχές θα τον κάνουν να νιώσει καλύτερα. Προσπαθήστε να συζητήσετε μαζί με του για θέματα άσχετα, ευχάριστα, επίκαιρα. Ειδήσεις που θα τον κάνουν να ξεφύγει για λίγο από την κούραση του διαβάσματος, να ξεκουραστεί και να συνεχίσει δυναμικά, γεμάτος όρεξη. Η κατανόηση και η υποστήριξη όλων είναι άκρως απαραίτητη. Είναι μια περίοδος που τα παιδιά χρειάζονται τη βοήθειά σας. Μη τους προδώσετε! Στηρίξτε τους με κάθε τρόπο! Το αποτέλεσμα θα μας ανταμείψει όλους!

   Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά που δίνουν φέτος Πανελλήνιες! Σας αξίζει από τώρα ένα μπράβο για τον κόπο, την υπομονή και την επιμονή σας όλο αυτό τον καιρό. Προσπαθήστε για το καλύτερο! Δείξτε τι αξίζετε! Μην τα παρατήσετε ούτε λεπτό! Η στιγμή είναι δική σας και το κλειδί για την επιτυχία στο χέρι σας! 

Το λοιπόν, είμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»

Μαρία Μπρέντα

Μάθε να διεκδικείς στη ζωή σου πριν να είναι αργά!

Κάποτε κάποιος μου είχε δώσει μια συμβουλή: “Να εκφράζω πάντα αυτό που νιώθω”. Ζούμε σε εποχές που η ρουτίνα και η δύσκολη καθημερινότητα μας απομακρύνουν από άλλα απλά σημαντικά πράγματα. Κι όταν λέω σημαντικά πράγματα αναφέρομαι στους ανθρώπους που επιλέγουμε να κρατήσουμε στη ζωή μας. Η οικογένεια, οι φίλοι, οι σύντροφοι, οι συγγενείς είναι μερικά από τα πρόσωπα τα οποία οι περισσότεροι από εμάς έχουμε στην καρδιά μας και παλεύουμε να κρατήσουμε στη ζωή μας γιατί δίχως αυτούς νιώθουμε μισοί. Κατά πόσο όμως αυτό είναι εφικτό;

Συνηθίζουμε να αφήνουμε πράγματα για μετά και χάνουμε ακόμη πιο σημαντικές στιγμές. Λέμε δε βαριέσαι; Εδώ θα είναι οι γονείς μου θα περάσω να τους δω κάποια στιγμή. Εδώ είναι και οι φίλοι, δε χανόμαστε. Θα προλάβω να στείλω μήνυμα στο κορίτσι μου μόλις τελειώσω τη δουλειά. Θα πάω μετά στη γιαγιά μου να τη δω αφού είναι άρρωστη. Μετά. Όλα μετά. Γιατί έτσι είμαστε. Αφήνουμε τα πράγματα για αργότερα και δεν έρχονται ποτέ. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε όμως είναι ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Κανείς δε σου λέει ότι θα βρεις τους ανθρώπους σου εκεί τη στιγμή που θες εσύ. Μην προσαρμόζεις πάντα τα πράγματα έτσι όπως βολεύουν εσένα. Κάνε την εξαίρεση! Λίγο ενδιαφέρον στα γενέθλια, λίγο στις δύσκολες στιγμές και στις αρρώστιες, λίγο μετά από ένα ταξίδι, μια αγκαλιά και ένα φιλί και όλα καλά. Και στέλνεις ένα μήνυμα για να βγεις από την υποχρέωση, και πας 5 λεπτά να δεις τους δικούς σου και ανυπομονείς να μείνεις ξανά μόνος. Γιατί έτσι έχουν επιλέξει οι άνθρωποι να ζουν πλέον. Μακριά από όλους κι από όλα. Όχι γιατί το θέλουν αλλά γιατί έτσι έτυχε. Έτσι τα έφερε η ζωή.

Η αγάπη θέλει συνεχώς επιβεβαίωση. Η αγάπη δεν έχει αργίες και διακοπές. Ή αγαπάς ή όχι. Δεν έχει αργότερα. Δεν ξέρεις καν αν αργότερα θα προλάβεις. Όσο μακάβριο κι αν μπορεί να φαίνεται ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις το αύριο. Με το να βάζεις τους ανθρώπους σε λίστα αναμονής το μόνο που κερδίζεις είναι να τους απομακρύνεις όλο και περισσότερο. Και ποιος σου είπε ότι ένας χαιρετισμός, μια αγκαλιά, ένα φιλί, λίγα μονάχα λεπτά είναι αρκετά; Όχι δεν είναι. Ποιος σου είπε ότι τέτοιες χειρονομίες είναι πάντα ένδειξη αγάπης; ίσως να είναι και αυτά κομμάτια της ρουτίνας. Δε θέλουμε να αφήσουμε τη ρουτίνα μας αλλά ούτε και να αφήσουμε τους ανθρώπους που αγαπούμε. Να μάθεις να εκφράζεις την αγάπη σου καθημερινά, να αγωνιάς, να τρελαίνεσαι, να ανυπομονείς και να αναζητάς συνεχώς νέους τρόπους για να κάνεις τα άτομα γύρω σου χαρούμενα και ευτυχισμένα. Σπάσε εσύ το κανόνα της ρουτίνας. Κάνε εύκολη τη ζωή σου και πάλεψε γι αυτή. Κανείς δεν επιβιώνει μόνος του εδώ πάνω. Αν είσαι μόνος εδώ, αν είσαι εγωιστής τώρα “εδώ κάτω” το ίδιο θα συμβεί και όταν πας “εκεί πάνω”.

   Θα σου πω όμως τι γίνεται. Ποιους αποκαλώ δικούς μου ανθρώπους. Αυτούς λοιπόν που θα παλέψουν για το “εμείς” και όχι για το δικό τους “εγώ”. Αυτούς που καθημερινά θα προσπαθούν να σε κάνουν χαρούμενη, θα ενδιαφέρονται συνεχώς για σένα, θα έχουν τη “συγγνώμη” μπροστά στη γλώσσα τους για να μη σε δουν ποτέ κλαμμένη, αυτούς που όταν θα συζητάς μαζί τους θα σε ακούν με προσοχή ακόμη κι αν αναφέρεις τα προβλήματά σου για πολλοστή φορά και θα σε βοηθήσουν σε κάθε τι που μπαίνει εμπόδιο στη ζωή σου σαν να σε ακούν για πρώτη φορά. Αυτούς που δε σε θεωρούν δεδομένη και που αγωνίζονται συνεχώς για να μη σε χάσουν από τη ζωή τους. Αυτούς τους ανθρώπους είναι ευλογία να τους έχει κανείς στη ζωή τους. Κράτησέ τους γερά κι εσύ λοιπόν. Μην αφήνεις πράγματα για αύριο. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα υπάρξει. Να είσαι καλός λένε! Να αγαπάς και να διεκδικείς κάθε τι σε κάνει χαρούμενο! Κι αν νιώθεις πως σε ξεχνούν, αν νιώθεις πως κάτι χάνεται απομακρύνσου για λίγο. Μόνο τότε θα συνειδητοποιήσεις αν αξίζει να παλέψεις για τους φίλους, τους συγγενείς, τους συντρόφους, όλους αυτούς που εσύ θεωρείς δικούς σου ανθρώπους. Ισχύει το ίδιο για αυτούς; Γνωστοί πολλοί, φίλοι όμως λίγοι.

  

 Κανείς δε ξέρει αν θα υπάρξει αύριο ή όχι. Κανείς δε ξέρει αν οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας εξακολουθούν αν είναι δίπλα μας την επόμενη μέρα. Γι΄ αυτό το λόγο μην εγκαταλείψεις ποτέ τους γονείς σου που τόσο αγαπάς και σε αγαπούν, μην αφήνεις τους φίλους σου στην άκρη, δεν ξέρεις τη στροφή που μπορεί να πάρουν. Ίσως απομακρυνθούν και επιλέξουν να ζήσουν μακριά σου εξαιτίας της αδιαφορίας σου. Ακόμη, μην αγνοείς το συναισθηματικό κομμάτι. Μίλα όταν δεν νιώθεις καλά. Το ίδιο και όταν νιώθεις καλά. Δεν είναι ντροπή να δείξεις αδυναμία. Μάθε να συνυπάρχεις και να ζεις με άτομα γύρω σου! Πάρε τη ζωή στα χέρια σου και δώσε της τα δικά σου χρώματα! Δική σου η ζωή, δικό σου και το πινέλο!

Το λοιπόν, είμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»

Μαρία Μπρέντα

Το να είσαι γυναίκα είναι κάτι μοναδικό!

   Στις μέρες μας πολλοί είναι αυτοί που θα αποκαλούσαν το γυναικείο φύλο διαβολικό όν. Βλέπετε… η «αμαρτίες» της Εύας θα μας συνοδεύουν για πάντα. Από πού να το πιάσεις και που να το αφήσεις. Κι όμως! Υπάρχουν άπειροι λόγοι για τους οποίους αξίζει να είσαι γυναίκα.

   Καταρχήν, ο κόσμος αυτός δε θα υπήρχε αν δεν υπήρχαμε εμείς. Η γυναίκα είναι αυτή που ορίστηκε να γίνει μάνα, αδερφή, σύντροφος, φίλη, συνοδοιπόρος. Όπως και να το κάνουμε, έχουμε διαφορετικό τρόπο σκέψης και αντίληψης των πραγμάτων. Αν και δεν σκεφτόμαστε πάντα με βάση τη λογική, γνωρίζουμε τα πάντα από ένστικτο. Είμαστε πολυπράγμονες. Έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα, πράγμα το οποίο θαυμάζουν οι περισσότεροι σε εμάς.

   Τι κι αν δεν είμαστε άριστες οδηγοί; Ναι! Κάπου εδώ οφείλουμε να παραδεχτούμε την πικρή αλήθεια. Οι πολυπραγμοσύνη που διαθέτουμε έχει ως αποτέλεσμα να αποσπάται η προσοχή μας σε διάφορα πράγματα. Και κάπως έτσι θα καταλήξουμε να βαφόμαστε εν ώρα οδήγησης. Κάπου εδώ αξίζει να αναφέρουμε την ανάγκη μας να είμαστε συνεχώς «στην τρίχα». Γιατί όντως είναι ανάγκη μας! Μας αρέσει να είμαστε όμορφες και περιποιημένες και αυτό ισχύει για όλες τις ηλικίες. Από την εφηβική κιόλας ηλικία των κοριτσιών θα παρατηρήσει κανείς τις πρώτες απόπειρες με κραγιόν και eye liner στο χέρι.

   Ως συνέπεια αυτής της ανάγκης προκύπτει η ευπιστία που μας διακατέχει. Σπάνια θα αμφισβητήσουμε κάποια πράγματα κι αυτό γιατί επιθυμούμε την εντέλεια. Θα θελήσουμε να αποκτήσουμε καθετί καινούριο που μας «υπόσχεται τον ουρανό και τ’ άστρα» προκειμένου να κάνουμε καλύτερη τη ζωή μας. Άλλωστε, κανείς δε θα μπορούσε να αμφισβητήσει το γεγονός ότι μας καταβάλει πλήθος υποχρεώσεων και ευθυνών που μόνο προβλήματα φέρουν. Τι σημαίνει αυτό; Γέννες, περίοδοι, αποτριχώσεις, ανασφάλειες, γυμναστική, μακιγιάζ, οικογένεια, παιδιά, σκυλιά, σπίτι, μαγειρική, καθαριότητα και χίλια δυο ακόμη. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που νιώθουμε την ανάγκη να μιλούμε ακατάπαυστα, πολλές φορές χωρίς να σκεφτόμαστε πριν μιλήσουμε. Γιατί το λέγειν για εμάς είναι οξυγόνο!

   Ποιος θα μπορούσε όμως να τα βάλει μαζί μας; Είμαστε δυναμικές και εγωίστριες! Δεν το βάζουμε εύκολα κάτω! Δε φοβόμαστε! Υψώνουμε ανάστημα, περπατάμε δυναμικά και με ένα μόνο χαμόγελο χαλάμε τον κόσμο όλο. Είμαστε παντού! Είμαστε ανεξάρτητες, ευαίσθητες, γλυκές, συναισθηματικές, προ

στατευτικές, κουτσομπόλες. Ναι! Είναι καλό αυτό! Παραδεχτείτε το όλοι εκεί έξω! Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να συζητάς με μια γυναίκα. Υπάρχουν άπειρα πράγματα για τα οποία γνωρίζει και φέρει άποψη.
Μια γυναίκα είναι η καλύτερη φίλη ή/και σύντροφος για έναν άντρα, η καλύτερη μητέρα για τα παιδιά της, η καλύτερη συνάδελφος. Οι γυναίκες είναι όλος ο κόσμος γύρω μας. Είτε θέλουμε είτε όχι υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν στη ζωή μας για να την κάνουν άνω κάτω. Κι όμως! Αυτή η αναστάτωση είναι η πιο γλυκιά που θα μπορούσε να προκληθεί.

   Το λοιπόν, είμαι η Μαρία, είμαι έφηβη και λατρεύω αυτό τον κόσμο! Γεννημένη την Άνοιξη, ζω για τα καλοκαίρια και αναπνέω με τους χειμώνες. Δίνω πολύ, αγαπάω πολύ και ονειρεύομαι. Καταφύγιο μου η γραφή και το διάβασμα. Το μότο μου: «Παύεις να υπάρχεις όταν παύεις να ονειρεύεσαι»

Μαρία Μπρέντα